" Tylko nowe złudzenia chronią nas
od rozpaczy po stracie dawnych."
Feliks Chwalibóg
* Louis P.O.V. *
* Dom Luka *
,,[...]Po chwili zobaczyłem Marcelinę
wybiegającą z salonu. Kiedy mnie zobaczyła spojrzała na mnie i ponownie
dostałem w twarz tylko w drugi policzek. Po chwili usłyszałem trzask
zamykanych drzwi. Chwilę tak stałem a potem wszedłem do salonu. To co
tam zobaczyłem totalnie mnie zatkało. Salon wyglądał jak......"
Salon wyglądał jak by wybuchła w nim bomba. I to nie jedna a kilka bomb. Domyślałem się, że to sprawka Marceliny. Rozbite wazony, wywalone krzesła i fotel. Rozejrzałem się jeszcze raz po pokoju. Dopiero teraz zobaczyłem Luka siedzącego na kanapie z głową schowaną w dłoniach. Podniosłem poduszkę co leżała na ziemi i podszedłem do niego. Położyłem poduszkę na kanapie i dotknąłem jego ramienia. Gdy tylko poczuł moją rękę uniósł głowę do góry. Ujrzałem w jego oczach ból i cierpienie a po twarzy płynęły łzy. Pierwszy raz w życiu widziałem Luka w takim stanie. Nie wiedziałem co mam mu powiedzieć. Od kąt się znamy nigdy nie widziałem jak płacze. Przy nas zawsze był twardy i nie pokazywał swoich uczuć. Uklęknąłem przed nim i patrzyłem mu w oczy. Przełknąłem ślinę i patrząc mu dalej w oczy powiedziałem.
- Przepraszam stary. To moja wina. - powiedziałem i spuściłem wzrok.
- Co ty wygadujesz? - zapytał Luke.
- Ta cała wasza kłótnia i zachowanie Marceliny. - powiedziałem i się wyprostowałem.
- Louis co ty wygadujesz? - zapytał zdziwiony Luke.
- Nie dostałeś wiadomości? - zapytałem i spojrzałem na niego.
- Nie wiem. Od momentu kiedy Marcelina wróciła do domu nie miałem telefonu w rękach. - powiedział i wyciągną urządzenie z kieszeni. Po chwili dodał. - Co to znaczy, że to twoja wina Louis? Odpowiadaj. - powiedział lekko zły.
- Po tym co nam powiedziałeś i jak pojechałeś z toru to ja pojechałem pod szkołę Marceliny. - powiedziałem.
- Co?! Po co to zrobiłeś?! - zapytał wkurzony i wstał z kanapy.
- Chciałem z nią porozmawiać. Zapytać o coś. Nie sądziłem, że aż tak się wkurzy. - powiedziałem.
- O czym chciałeś z nią porozmawiać?! No o czym!? - wykrzyczał Luke.
- Chciałem wiedzieć dlaczego obwinia ciebie o śmierć waszych rodziców! Dlatego chciałem z nią porozmawiać! I chciałem aby z tobą porozmawiała, ale się wkurzyła! Ok?! Tylko tyle od niej chciałem! - wykrzyczałem i zostawiając Luka w salonie wyszedłem przed dom aby zapalić. Nie chciałem krzyczeć, ale się trochę zdenerwowałem. Wyciągnąłem papierosa, ale nie umiałem znaleźć zapaliczki. ,,No zajebiście." Pomyślałem i po chwili usłyszałem dźwięk odpalanej zapalniczki. Odwróciłem się i zobaczyłem za sobą Luka, który sam odpalał papierosa. Wyglądał na jak by trochę spokojniejszego. Podszedł do mnie i odpalił moją fajkę. Na znak podziękowania kiwnąłem głową i mocno się zaciągnąłem. Tego mi było trzeba. Smak fajki od razu mnie uspokoił. Wypaliłem papierosa do końca i spojrzałem na Luka. Nie wiedziałem co mam powiedzieć. On podszedł do mnie i wyciągnął w moją stronę rękę. Bałem się, że dostanę w twarz ale nic się takiego nie wydarzyło. Spojrzałem ponownie na Luka. Uśmiechał się. Sam wyciągnąłem rękę i przybiliśmy piątkę. Wiedziałem, że już się tak na mnie nie złości. Pogadaliśmy jeszcze o sobotnim wyścigu i zabrałem się do domu. Wsiadłem do samochodu i z piskiem opon odjechałem z pod domu Luka. Jadąc nadal czułem na twarzy przyłożenie Marceliny. Najpierw to z pod szkoły i to co mi przyłożyła w domu. Nigdy żadna dziewczyna nie zrobiła czegoś takiego. A jak już zrobiła to oberwała wtedy ode mnie. Ale nie wiem dlaczego nie zrobiłem nic w momencie kiedy Marcelina mi przyłożyła. Nie wiem dlaczego jej na to pozwoliłem. Nie wiem co się ze mną dzieje. Kiedy byłem już w domu poszedłem od razu do sypialni. Przebrałem się i położyłem do łóżka. Tej nocy nie mogłem spać.
22.06.2012r. - zakończenie roku i impreza u Nathana
* Marcelina P.O.V. *
Dzisiaj zakończenie roku szkolnego i impreza u Nathana. Nie pozwolę aby coś lub ktoś zepsuł mi ten dzień. Ten dzień oznacza, że przede mną dwa miesiące wakacji a potem ostatni rok szkoły. No i jeszcze moje 18 urodziny w między czasie. Ubrałam się w moją czarną sukienkę , zrobiłam lekki makijaż i zostawiając włosy rozpuszczone byłam gotowa do wyjścia. Zabrałam torebkę, w której był już schowany telefon i słuchawki i wyszłam z pokoju. Idąc korytarzem zobaczyłam, że drzwi do pokoju Luka są szeroko otwarte. To dziwne bo od śmierci rodziców zawsze były zamknięte na klucz. Korciło mnie aby podejść do drzwi i zobaczyć czy jakoś się tam zmieniło ale nie zrobiłam tego. Zamiast tego zeszłam po schodach na dół i zabrałam klucze z szafki. Spojrzałam jeszcze za siebie w stronę kuchni. W drzwiach mignęła mi postać Luka. Tak bardzo bym chciała teraz do niego podejść, przytulić i przeprosić za wczoraj. Ale zamiast tego wyszłam z domu i poszłam po Ann. Mimo tego, że chciałam do niego podejść to nie zrobiłam tego tylko z jednego powodu. Powodem jest to, że nie mogła bym mu spojrzeć w oczy. Nie potrafiła bym. Nie teraz. Wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do Ann. Oczywiście nie odbiera. Po czterech nie udanych próbach napisałam do niej Smsa z informacją, że zaraz po nią będę. Oczywiście miałam do niej jeszcze 5 minut drogi, ale wolałam ją trochę zestresować. Zakończenie zaczyna się o 10:00. Obecnie jest 9:30 i mamy jeszcze pół godziny. Nawet nie wiem kiedy a byłam pod domem Ann. Mówiąc szczerze tak troszkę jej zazdroszczę. Pod koniec maja skończyła 18 lat i może robić wszystko. Może się nawet wyprowadzić od rodziców, ale tego nie zrobiła. Ja zaraz po skończeniu 18 lat wyprowadzam się od Luka. Nie wiem jeszcze gdzie ale na pewno się wyprowadzam. Może do babci? Do Polski? W końcu mama byłą polką. Tam też mamy rodzinę. Babcia tam została. Nigdy nie chciała przyjechać tu do nas i z nami zostać. Nawet po śmierci rodziców. Przyleciała tylko na pogrzeb i zaraz na następny dzień wracała do Polski. Pamiętam jak ją błagałam aby została z nami i się mną zajęła. Bo taką też miałam szansę. Opiekę nade mną mogła dostać babcia. Wystarczyło by tylko gdyby z nami została. Ale nie zrobiła tego. Powiedziała, że to Luke ma się mną zajmować a ja zawszę mogę ją odwiedzić. Jednak jeszcze ani razu tam nie byłam. Z moich rozmyślań wyrwał mnie głos Ann. Przywitałam się z nią i spojrzałam na jej sukienkę. Cała Ann. Nigdy nie brała zakończenia na poważnie, ale teraz mam wątpliwości czy na pewno na nie idzie.
- No co? Coś nie tak? - zapytała i zrobiła obrót.
- Nie no. Wszystko ok. Tylko się zastanawiam czy na pewno idziesz ze mną na zakończenie. - powiedziałam z uśmiechem.
- No pewnie, że na zakończenie. Kochana a gdzie ja mogę iść w takiej sukience co? - zapytała i złapała mnie pod pachę.
- No nie wiem. Może na imprezę do Nathana? - zapytałam.
- Nie. Na imprezę mam zupełnie coś innego. A właśnie. Co do imprezy. Będę u ciebie tak o 16:00. Ok? - zapytała i ruszyła w stronę szkoły.
- Dobra. A teraz idziemy. - powiedziałam i dorównałam jej kroku. Idąc do szkoły śmiałyśmy się i wygłupiałyśmy. Oczywiście Ann wie o wczorajszej sytuacji jaka zaistniała w moim domu, ale obiecała mi że nie będziemy o tym rozmawiać. Nie powiedział jej tylko o tym, że myślałam o babci. Lepiej żeby o tym nie wiedziała. Gdy dotarłyśmy do szkoły trwała już akademia. Właśnie kończył przemawiać nasz dyrektor. Za chwilę miały zostać rozdane świadectwa dla najlepszych uczniów. Może po Ann tego nie widać, ale ona jest w tym gronie. Już kolejny raz dostanie świadectwo ukończenia szkoły z wyróżnieniem. Ona już po raz kolejny a ja po raz pierwszy. Udało mi się to. Nie zrobiła tego jednak dla siebie ale dla rodziców. Kiedy miałyśmy już świadectwa poszłyśmy ze szkoły do naszej ulubionej kawiarni. Wypiłyśmy po kawie i zjadłyśmy po dobrym ciastku. Potem włóczyłyśmy się trochę po mieście i o 14:30 pożegnałyśmy się. W końcu o 16:00 przyjdzie do mnie i będziemy się szykować na imprezę. Kiedy weszłam na podwórko zobaczyłam, że przed garażem stoi samochód Luka. To dziwnie bo zawsze w piątki jeździ gdzieś z tymi swoimi kolegami. Nie myśląc o tym weszłam do domu. W korytarzu czekał na mnie Luke. To było trochę dziwne. Chciała pójść na górę, ale Luke złapał mnie za rękę. Spojrzałam na niego a on nie odwracając tak jak zwykle wzroku powiedział:
- Marcelina musimy porozmawiać......
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej kochani. Bardzo was przepraszam za to, że dopiero teraz pojawia się ten rozdział. Nie mogłam go dodać wcześniej ze względu na sprawy prywatne. Mam nadzieje, że mi to wybaczycie. Mam również nadzieję, że rozdział wam się podoba. Jak myślicie. O czym Luke chce porozmawiać z Marceliną? Czekam na wsze pomysły w komentarzach i do nn...
- Chciałem wiedzieć dlaczego obwinia ciebie o śmierć waszych rodziców! Dlatego chciałem z nią porozmawiać! I chciałem aby z tobą porozmawiała, ale się wkurzyła! Ok?! Tylko tyle od niej chciałem! - wykrzyczałem i zostawiając Luka w salonie wyszedłem przed dom aby zapalić. Nie chciałem krzyczeć, ale się trochę zdenerwowałem. Wyciągnąłem papierosa, ale nie umiałem znaleźć zapaliczki. ,,No zajebiście." Pomyślałem i po chwili usłyszałem dźwięk odpalanej zapalniczki. Odwróciłem się i zobaczyłem za sobą Luka, który sam odpalał papierosa. Wyglądał na jak by trochę spokojniejszego. Podszedł do mnie i odpalił moją fajkę. Na znak podziękowania kiwnąłem głową i mocno się zaciągnąłem. Tego mi było trzeba. Smak fajki od razu mnie uspokoił. Wypaliłem papierosa do końca i spojrzałem na Luka. Nie wiedziałem co mam powiedzieć. On podszedł do mnie i wyciągnął w moją stronę rękę. Bałem się, że dostanę w twarz ale nic się takiego nie wydarzyło. Spojrzałem ponownie na Luka. Uśmiechał się. Sam wyciągnąłem rękę i przybiliśmy piątkę. Wiedziałem, że już się tak na mnie nie złości. Pogadaliśmy jeszcze o sobotnim wyścigu i zabrałem się do domu. Wsiadłem do samochodu i z piskiem opon odjechałem z pod domu Luka. Jadąc nadal czułem na twarzy przyłożenie Marceliny. Najpierw to z pod szkoły i to co mi przyłożyła w domu. Nigdy żadna dziewczyna nie zrobiła czegoś takiego. A jak już zrobiła to oberwała wtedy ode mnie. Ale nie wiem dlaczego nie zrobiłem nic w momencie kiedy Marcelina mi przyłożyła. Nie wiem dlaczego jej na to pozwoliłem. Nie wiem co się ze mną dzieje. Kiedy byłem już w domu poszedłem od razu do sypialni. Przebrałem się i położyłem do łóżka. Tej nocy nie mogłem spać.
22.06.2012r. - zakończenie roku i impreza u Nathana
* Marcelina P.O.V. *
Dzisiaj zakończenie roku szkolnego i impreza u Nathana. Nie pozwolę aby coś lub ktoś zepsuł mi ten dzień. Ten dzień oznacza, że przede mną dwa miesiące wakacji a potem ostatni rok szkoły. No i jeszcze moje 18 urodziny w między czasie. Ubrałam się w moją czarną sukienkę , zrobiłam lekki makijaż i zostawiając włosy rozpuszczone byłam gotowa do wyjścia. Zabrałam torebkę, w której był już schowany telefon i słuchawki i wyszłam z pokoju. Idąc korytarzem zobaczyłam, że drzwi do pokoju Luka są szeroko otwarte. To dziwne bo od śmierci rodziców zawsze były zamknięte na klucz. Korciło mnie aby podejść do drzwi i zobaczyć czy jakoś się tam zmieniło ale nie zrobiłam tego. Zamiast tego zeszłam po schodach na dół i zabrałam klucze z szafki. Spojrzałam jeszcze za siebie w stronę kuchni. W drzwiach mignęła mi postać Luka. Tak bardzo bym chciała teraz do niego podejść, przytulić i przeprosić za wczoraj. Ale zamiast tego wyszłam z domu i poszłam po Ann. Mimo tego, że chciałam do niego podejść to nie zrobiłam tego tylko z jednego powodu. Powodem jest to, że nie mogła bym mu spojrzeć w oczy. Nie potrafiła bym. Nie teraz. Wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do Ann. Oczywiście nie odbiera. Po czterech nie udanych próbach napisałam do niej Smsa z informacją, że zaraz po nią będę. Oczywiście miałam do niej jeszcze 5 minut drogi, ale wolałam ją trochę zestresować. Zakończenie zaczyna się o 10:00. Obecnie jest 9:30 i mamy jeszcze pół godziny. Nawet nie wiem kiedy a byłam pod domem Ann. Mówiąc szczerze tak troszkę jej zazdroszczę. Pod koniec maja skończyła 18 lat i może robić wszystko. Może się nawet wyprowadzić od rodziców, ale tego nie zrobiła. Ja zaraz po skończeniu 18 lat wyprowadzam się od Luka. Nie wiem jeszcze gdzie ale na pewno się wyprowadzam. Może do babci? Do Polski? W końcu mama byłą polką. Tam też mamy rodzinę. Babcia tam została. Nigdy nie chciała przyjechać tu do nas i z nami zostać. Nawet po śmierci rodziców. Przyleciała tylko na pogrzeb i zaraz na następny dzień wracała do Polski. Pamiętam jak ją błagałam aby została z nami i się mną zajęła. Bo taką też miałam szansę. Opiekę nade mną mogła dostać babcia. Wystarczyło by tylko gdyby z nami została. Ale nie zrobiła tego. Powiedziała, że to Luke ma się mną zajmować a ja zawszę mogę ją odwiedzić. Jednak jeszcze ani razu tam nie byłam. Z moich rozmyślań wyrwał mnie głos Ann. Przywitałam się z nią i spojrzałam na jej sukienkę. Cała Ann. Nigdy nie brała zakończenia na poważnie, ale teraz mam wątpliwości czy na pewno na nie idzie.
- No co? Coś nie tak? - zapytała i zrobiła obrót.
- Nie no. Wszystko ok. Tylko się zastanawiam czy na pewno idziesz ze mną na zakończenie. - powiedziałam z uśmiechem.
- No pewnie, że na zakończenie. Kochana a gdzie ja mogę iść w takiej sukience co? - zapytała i złapała mnie pod pachę.
- No nie wiem. Może na imprezę do Nathana? - zapytałam.
- Nie. Na imprezę mam zupełnie coś innego. A właśnie. Co do imprezy. Będę u ciebie tak o 16:00. Ok? - zapytała i ruszyła w stronę szkoły.
- Dobra. A teraz idziemy. - powiedziałam i dorównałam jej kroku. Idąc do szkoły śmiałyśmy się i wygłupiałyśmy. Oczywiście Ann wie o wczorajszej sytuacji jaka zaistniała w moim domu, ale obiecała mi że nie będziemy o tym rozmawiać. Nie powiedział jej tylko o tym, że myślałam o babci. Lepiej żeby o tym nie wiedziała. Gdy dotarłyśmy do szkoły trwała już akademia. Właśnie kończył przemawiać nasz dyrektor. Za chwilę miały zostać rozdane świadectwa dla najlepszych uczniów. Może po Ann tego nie widać, ale ona jest w tym gronie. Już kolejny raz dostanie świadectwo ukończenia szkoły z wyróżnieniem. Ona już po raz kolejny a ja po raz pierwszy. Udało mi się to. Nie zrobiła tego jednak dla siebie ale dla rodziców. Kiedy miałyśmy już świadectwa poszłyśmy ze szkoły do naszej ulubionej kawiarni. Wypiłyśmy po kawie i zjadłyśmy po dobrym ciastku. Potem włóczyłyśmy się trochę po mieście i o 14:30 pożegnałyśmy się. W końcu o 16:00 przyjdzie do mnie i będziemy się szykować na imprezę. Kiedy weszłam na podwórko zobaczyłam, że przed garażem stoi samochód Luka. To dziwnie bo zawsze w piątki jeździ gdzieś z tymi swoimi kolegami. Nie myśląc o tym weszłam do domu. W korytarzu czekał na mnie Luke. To było trochę dziwne. Chciała pójść na górę, ale Luke złapał mnie za rękę. Spojrzałam na niego a on nie odwracając tak jak zwykle wzroku powiedział:
- Marcelina musimy porozmawiać......
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej kochani. Bardzo was przepraszam za to, że dopiero teraz pojawia się ten rozdział. Nie mogłam go dodać wcześniej ze względu na sprawy prywatne. Mam nadzieje, że mi to wybaczycie. Mam również nadzieję, że rozdział wam się podoba. Jak myślicie. O czym Luke chce porozmawiać z Marceliną? Czekam na wsze pomysły w komentarzach i do nn...
Mrs. Tomlinson...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz